سپس امام كاظم (ع) قدر و منزلت امام رضا(ع) و عظمت شخصيت او را بيان نمودند و خطاب به پسرانش فرمودند: " اين برادر شما، علي بن موسي، عالم آل محمد (ص) است، از او در مورد دينتان سؤال كنيد، آنچه را به شما مي گويد، حفظ نماييد، كه من بارها از پدرم، جعفر بن محمد (ص)، شنيدم كه فرمود: " همانا عالم آل محمد (ص) در صلب توست، كاش من او را درك مي كردم، و او همنام اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب (ع) است."
نقش امام رضا (ع) در نشر علوم اسلامي:
امام رضا (ع) در نشر علوم اسلام ناب محمدي، بسيار تلاش مي نمود، وي بين شهرهاي دول اسلامي مي گشت و شريعت مقدّس نبوي را گسترش مي داد، محمد بن عيسي يقطيني ذكر مي كند: " جوابهايي كه امام رضا(ع) به مسائلي كه از ايشان پرسيده شده بود را، جمع كردم، بالغ بر پانزده هزار مسأله شد."
امام (ع) در مجالس علما و مناظرات بي مانندي كه برگزار مي شد، حاضر مي شد. در آغاز يكي از اين جلسات شخصي اينگونه ابتداي سخن كرد و در وصف امام گفت: "من داناتر از علي بن موسي الرضا(ع) نديدم، و هيچ عالمي همچون اويي را نديده، مگر آنكه گواهي مرا داده است." مأمون در مجلس خود تعدادي از علماي اديان و فقهاي شريعت و متكلّمين را گرد آورده بود، امام رضا(ع) در بحث بر همه آنان غلبه نمود و ديگر كسي نماند، مگر آنكه به فضل امام (ع) و قصور فكر خويش اقرار و اعتراف كرد.
عبادت و اخلاق امام (ع)
امام رضا (ع) با اخلاق فاضلش شناخته شده است و دور و نزديك به آن شهادت داده اند، تا جايي كه مأمون مي گويد: " او بهترين اهل زمين و داناترين و عابدترين شماست،" رجاء بن ضحّاك نيز مي گويد: "به خدا سوگند مردي باتقواتر و اهل ذكر تر، در جميع اوقات شبانه روز و خدا ترس تر از او نديدم."
درباره عبادتش اينچنين روايت شده: " آنگاه كه نماز صبح را به جا مي آورد، براي پروردگارش سجده مي كرد و سر از سجده بر نمي آورد، تا آنكه خورشيد طلوع مي كرد، شبها بسيار قرآن تلاوت مي كرد و هر سه روز يكبار قرآن را ختم مي كرد، و مي فرمود: " اگر مي خواستم در كمتر از سه روز ختم مي كردم، ولي به هر آيه اي مي رسم، در آن به تفكّر مي پردازم، كه در چه موردي و در چه زماني نازل شده است، بدين سبب در هر سه روز يكبار قرآن ختم مي نمايم."
از اخلاق امام رضا (ع) در برخورد و رفتار با ديگران، ابراهيم بن عبّاس روايت مي كند: "من افضل تر از أبي الحسن الرضا(ع) نه ديدم و نه شنيدم، درباره او شهادت مي دهم، شهادتي كه درباره هيچ كسي، قبل از او به زبان نياورده ام:
هرگز نديدم با كلامي به كسي جفا نمايد.
هرگز نديدم سخن كسي را قطع كند، تا آنكه سخنش را به پايان رساند.
هرگز نديدم حاجت كسي را كه توان برآوردنش را داشت، ردّ نمايد.
هرگز پاهايش را در برابر كسي كه نزدش نشسته، دراز نكرد.
هرگز نزد كسي كه در برابرش نشسته، تكيه نداد.
هرگز نديدم كه در خنده قهقهه بزند، بلكه خنده اش تبسّم بود.
آنگاه كه سفره گشوده مي شد، تمام غلامان منزلش، از دربان و مهتر، بر سر سفره مي نشستند...
و آخر دعوانا أن الحمد لله ربّ العالمين.
