من بیشتر از آن گوشه ی دنج

آن گوشه ی مهربان که عطر چای در فضا می پیچد

و طراوت داغ  ِ چای در فنجان سرازیر می شود

کنجی نمی خواهم.

   .

من بیشتر از آن سقف بلند

که تو و مهربانی ات در آن خیمه زده اند

و سایه سار نوازشت را ارزانی ام می کنند

پناهی نمی خواهم.

     .  

من بیشتر از آن لحظه ی آرام

که عمق حضورت زیر پوست  انگشتانم بازی میکند

ساعتی نمی خواهم.

.   

مرا به عطر چای گرمی که در سیاه چادرت می پیچد مهمان کن

که من جز نوازش سایه ی مهربانت، آفتابی نمی خواهم.